NAMART

Men Gökdepä öz galamdyr diýipdim,
Annamyrat Poladyňky ekeni.
Men Tejene öz derýamdyr öýdüpdim,
Wah, dürsüň däl, galadyňky ekeni.

Men Şabada guwanypdym boýunda,
Sapar Örä tarap akdy, neýläýin?
Men Murgapda balyk tutdum oýumda,
Iş ýüzünde ýylan çakdy, neýläýin?

Ýowşan Annagurban

”Mert özünden görer, namart – ýoldaşyndan!”
Türkmen halk nakyly

Adamlar!
Men size arzym aýdaýyn,
Ozal wezipäni çapyşan artlap,
Dostlarym bigaýrat çykdylar aýyn,
Olar menden ýüz öwürdi namartlap!

Sapar Öre aldy menden Şabady,
Lebaby – Akmyrat Hojanyýazow.
Ýok ekeni dostlarymyň abady,
Ýary açgöz eken, ýarysy – kelew!

Aldylar Uzboýy, Murgap, Tejeni,
Ýene biri – Gökdepäniň galasyn.
Hazar deňzi – Onjugyňky ekeni,
Etregiň eýesi – Nurbadow Kasym.

Boş öwgüni ozal çyna ýordum men,
Öz bolşumy hasap etdim yrýasyz.
Tejen derýasyny kiçi gördüm men,
Azyrganyp, galdym bu gün derýasyz.

Diňe adamlar däl, mör-möjeklerem,
Indi meni görse, gözümi çokjak:
Olar hüjüm edýär, ýok asyl kerem,
Biri çakjak, biri, bagyşlaň, sokjak…

Içýanlar daşyma geçdi Lebapda,
Murgapda ýylanlar ýagy boldular.
Möýler mörmüldeşip gadym Şabatda,
Hywa tarapymdan çozup geldiler…

Ýogsa, kändi meniň ozallar dostum,
Kändi ülpetlerim, kändi meň şepäm.
Belki, gözlerini gapandyr postum,
Entek barka meniň elhal wezipäm.

Emma ýüz öwürdi dostlar bada-bat,
Köşkden, wezipeden kowulan günüm.
Şeýdip, orta ýolda dostsuz galdym, dat!
Adamlar,
Şu gezek aldamok, çynym!

Neýleýin, bagtym keç!
Bu derdim köne.
Ahmyr, kitüw – ýüregimde baky dert.
Meň özüm – ganatsyz perişde. Ýöne
Meniň dostlarymyň hemmesi namart.